"Na een huwelijk van
18 jaar heb ik eindelijk de moed gevonden om een einde
te maken aan mijn relatie. Sindsdien probeer ik tot
rust te komen.
Ik leerde mijn man kennen toen ik 16 was. Al snel
probeerde hij mij los te weken van mijn zus, mijn
vriendinnen, mijn ouders... Hij verlangde zeer veel
aandacht van mij. Ik dacht dat dit te maken had met
zijn familie, waar veel ruzies voorkwamen. In het
begin wist hij mij altijd weer te verrassen met kleine
attenties. Ik genoot daarvan, ik werd bemind. Ik wilde
dan ook echt investeren in onze relatie. Zijn
stemmingen konden wel snel omslaan, van joviaal naar
achterdochtig, jaloers... We trouwden snel, zeer tegen
de zin van mijn ouders. Mijn studie maakte ik niet af.
Mijn man had alles op een rijtje gezet: als ik
parttime zou werken, kwamen we er ook wel. Hij
verdiende inderdaad goed en we begonnen snel aan
kinderen te denken.
Met mijn zwangerschap is de ellende begonnen. Ik was
regelmatig misselijk en kon mij niet meer zo intensief
toeleggen op de noden van mijn man. Dat maakte hem
kwaad. Een echte vrouw moest meer interesse tonen voor
de leefwereld van haar man, vond hij. Op een avond
viel de eerste klap. Omdat ik vergeten was boter te
kopen. Hij toonde wel dadelijk spijt, het zou nooit
meer gebeuren. Maar twee weken later kreeg ik een pak
slaag, omdat ik even in de zetel was gaan liggen, na
het kuisen. Daarna ging het van kwaad naar erger: hij
schold mij elke dag uit en begon mij een hoop dingen
te verbieden. De brievenbus leegmaken, de
bankuittreksels inkijken: dat mocht ik allemaal niet
meer. Regelmatig vielen klappen, wat ik ook deed.
Ons eerste kind werd geboren: een jongen. Even leek
het of we de goede kant uitgingen. Maar toen ons kind
aandacht begon te vragen, werd de situatie alleen maar
erger. Hij voelde zich tekort gedaan en eiste van mij
dat ik bewees dat ik hem graag zag. Ik probeerde
alles. Ik wilde mijn relatie redden, we hadden toch
een kind samen, maar het was simpelweg nooit genoeg.
Uit schaamte heb ik altijd gezwegen. Ik heb mij laten
aanpraten dat ik tekort schoot. Mijn job had ik
opgegeven van zodra ik zwanger was. Mijn sociale
contacten waren minimaal.
Achttien maanden later was ik ongepland opnieuw
zwanger. Op twee maanden kreeg ik een miskraam. Ik
vond dat toen vreselijk, maar later dacht ik:
misschien is het beter zo. Want ik zie nu dat onze
zoon de gevolgen draagt van zijn jeugd en opgegroeid
is tot een gesloten jongeman, die moeilijk zijn
gevoelens kan uiten.
De volgende jaren waren een aaneenschakeling van
periodes van geweld. Hij koelde al zijn frustraties op
mij. Stilaan begon ik in te zien dat het probleem bij
hem lag. Hij heeft weinig zelfwaarde en heeft
geprobeerd om met vernederingen en verwijten ook mijn
zelfrespect te ondermijnen. Daar is hij slechts
gedeeltelijk in geslaagd. We hebben nooit kunnen
praten over zijn gedrag. Hij legde alle schuld bij
mij. Door niet te doen wat hij wilde, vond hij, lokte
ik geweld uit. Ook op seksueel vlak schoot ik volgens
hem tekort en hadden andere mannen het beter
getroffen.
Op een dag liep ik een oude schoolvriendin tegen het
lijf. Ze was kort daarvoor verhuisd naar onze buurt.
Langzaamaan nam ik haar in vertrouwen. Ze luisterde
altijd naar mij, zonder me te pushen om weg te gaan.
Aan haar heb ik veel te danken. Gaandeweg werd het me
duidelijk dat ik een onmogelijke strijd aan het
vechten was. Al mijn moeite had niets opgeleverd. Ik
kon hem niet dwingen om aan zijn problemen te werken,
maar ik was niet verplicht mij om bij hem te blijven.
Ik had een keuze.
Een jaar later ben ik vertrokken. Zij reactie: dreigen
met zelfmoord, bloemen meebrengen, me een pak rammel
geven, me financieel proberen te kelderen... Maar ik
heb doorgezet. Samen met mijn tienerzoon huur ik nu
een piepklein appartementje. Stilaan begint hij met
mij te praten. Ik wil zo open mogelijk zijn met hem.
Ik hoop dat hij zijn jeugdjaren kan verwerken en ooit
een gezonde relatie zal kunnen opbouwen.
Financieel is het moeilijk, maar ik
weet dat ik de juiste beslissing genomen heb: ik heb
gekozen voor mijzelf en mijn kind. Er is een rust over
mij gekomen. Ik heb een parttime-job gevonden en wil
me verder bijscholen. Mijn ideaal van een mooie
relatie heb ik niet kunnen verwezenlijken. Maar: de
energie die ik vroeger in mijn huwelijk heb
geïnvesteerd, steek ik nu in mezelf."
(met dank aan Pandora Hasselt)
Andere getuigenissen |
